Site Rengi

DOLAR
12,4902
EURO
14,1332
ALTIN
720,04
BIST
1.776
Adana Adıyaman Afyon Ağrı Aksaray Amasya Ankara Antalya Ardahan Artvin Aydın Balıkesir Bartın Batman Bayburt Bilecik Bingöl Bitlis Bolu Burdur Bursa Çanakkale Çankırı Çorum Denizli Diyarbakır Düzce Edirne Elazığ Erzincan Erzurum Eskişehir Gaziantep Giresun Gümüşhane Hakkari Hatay Iğdır Isparta İstanbul İzmir K.Maraş Karabük Karaman Kars Kastamonu Kayseri Kırıkkale Kırklareli Kırşehir Kilis Kocaeli Konya Kütahya Malatya Manisa Mardin Mersin Muğla Muş Nevşehir Niğde Ordu Osmaniye Rize Sakarya Samsun Siirt Sinop Sivas Şanlıurfa Şırnak Tekirdağ Tokat Trabzon Tunceli Uşak Van Yalova Yozgat Zonguldak
Ankara
Sağanak Yağışlı
16°C
Ankara
16°C
Sağanak Yağışlı
Pazartesi Rüzgarlı
21°C
Salı Gök Gürültülü
13°C
Çarşamba Hafif Kar Yağışlı
5°C
Perşembe Parçalı Bulutlu
7°C

Yalnızlığı yaşamak

Aynı yerde ama yalnız yaşamak

Köyde yaşayan her çocuğun idealinde şehirde yaşamak, şehirde yaşayan her çocuğun da büyükşehirde yaşamak gibi bir hayali vardır. Aranılan her şeyin rahatlıkla bulunabilmesinden, kalabalık olmasından dolayı büyükşehir diyorlardı galiba. Ben de, ömrümün 40 yılını geçirdiğim baba diyarından işim gereği büyükşehire gelmek zorunda kaldım. Artık ben de şehirlerin büyüğünde yaşıyordum. Benden neler alacağını bilmeden. Oysa daha güzelini, belki de huzuru bulacaktık….

Yine günlerden bir sabah. Erken saatlerinde kalkmış en uygun ulaşım aracı olan metroya binmek üzere yola koyuldum. Zaman ve rahatlık açısından en uygun olmasına rağmen metro durağına ulaşmak, onu beklemek ve binmek oldukça meşakkatli ve zamanımı alıyordu. İş yerine ulaşmam tam bir saat 15 dakikamı alıyordu. Bir de bunun dönüşü var tabi. Yani günümün nerede ise onda biri yollarda geçiyordu.

Şehir içerisinde uzun sayılabilecek bu yolculuktan sonra nihayetinde işyerine geldim. Mesai arkadaşlarımla selamlaştıktan sonra kendime ait olan odaya geçtim. Her zaman olduğu gibi o günde kahvaltı yap(a)mamam nedeniyle hemen kendime bir çay, bir tane de simit söyledim telefondaki çaycıya. Büyükşehirde yaşıyordum ve mesaiye yetişmek adına erken kalkmış olsam da kahvaltı yapamamıştım. En azından öğleye kadar simitle idare etmek teamül haline gelmişti. Bugün simit, yarın poğaça, ertesi gün açma börek. Hoş her günüm böyle geçiyordu aslında. Bu büyükşehir beni kahvaltıdan bile koparmıştı. Diğer birçok güzelliklerden kopardığı gibi.

Çayımı yudumlarken telefonum çaldı. Yıllardır görüşmediğim arkadaşım Celal Atik’ti arayan.

-Fatihciğim, Ankara’da mısın?

-Evet, Ankara’dayım Celal.

-Müsaitsen eşimle seni iş yerinde ziyaret etmek istiyorum. Zaten sana yakın bir yerdeyiz, gelmemiz uzun sürmez, dedi.

-Ne demek çok memnun olurum, dedim. Zaten yıllardır görüşmemiştik. Aynı ilçede farklı okullarda öğretmenlik yaptık. Dergi çıkardık ve aynı dergide yazılar yazmıştık (Ne güzel günlerdi). Ama hayat her birimizi bayrağımızın dalgalandığı ülkemizin bir tarafına göndermişti. Sevinmiştim yıllar sonra değer verdiğim arkadaşımı göreceğime.

Hemen odamı toparladım. Bir süre sonra arkadaşım, yanında dört kişi daha olduğu halde geldiler. Sıcak bir karşılamadan sonra çaylar söylendi sohbete başladık. Bu arada yanında beraber geldiği kişilerden sadece eşini tanıyordum diğerlerinin hiç birini daha önce görmemiştim. Sormasına fırsat bırakmadan arkadaşım Celal, beraber geldikleri kişileri tanıştırmaya başladı.

-Bu benim bacanağım Şükrü, bu da baldızım Yasemin. Diğer iki kişiyi de göstererek “bunlar da benim çocuklar” dedi.

Celal bacanağının da Ankara’da ikamet ettiğini, Gazi Üniversitesi’nde öğretim görevlisi olduğunu söyledi. Ancak kısa bir süre önce tayinlerinin Karabük Üniversitesi’ne çıktığını belirtti.  Bu atamadan dolayı bir iki gün içerisinde Ankara’dan ayrılacağını söyledi. Karşılıklı tanışma sorularından sonra samimiyet de artınca arkadaşımın bacanağına;

-Nerede oturuyorsunuz? dedim.

-Keçiören’de.

-Keçiören’de nerede?

-2692 sokak, Güneş sitesinde.

-Güneş sitesinde hangi blokta?

Bu kadar ayrıntılı soru karşısında misafirlerim çok şaşırmıştı. Ama asıl şaşıran bendim. Sorularıma devam ettim.

-Hangi blokta? diye sorusunu tekrar ettim.

-C Blok

-C blokta hangi numara? O kadar detaylı adres sorulmuştu ki, odadaki herkes şaşırmıştı.

-11 numaralı daire, dedi.

Ben şok olmuştum. Gülmekle ağlamak arasında kaldım. “Ah Büyükşehir ah, sen neleri kaybettirdin bize? diye içimden geçirdim. Odadaki diğer kişiler ne olduğunu anlayamamıştı.

Celalciğim senin bacanağının oturduğu aynı semtte, aynı sitede, aynı blokta hatta aynı katta oturuyoruz, dedim. O 11 numarada oturuyor ben 9 numarada oturuyorum Kapılarımız aynı katta çapraz durumda, dedim.

Herkes şaşırmıştı. Yıllardır aynı binada aynı katta olacaksınız ama birbirinizi tanımayacaksınız. Evet, yıllarca aynı katta kalan bu komşulardan birisi ayrılırken tanışıyorduk.

Onlar büyükşehirden ayrılırken daha özgür olmaya mı gidiyorlardı yoksa hiç tanışmadığı ama aynı apartmanın aynı katında oturan benim gibileri büyükşehirde daha da yalnızlığa mı bırakmışlardı?

Büyük şehir senden bir şeyler almak için gelmiştim, ama sen bizden bizi aldın. Kalabalıklar içinde denizdeki çöp gibi yalnızlığa bıraktın…

Şair Edip Cansever’in dediği gibi;

Biz bu şafak vaktinin neresindeyiz                                                                 
Öyle bir umut gibi gelip geçecek
Yalnızım, yalnızsın, 

Bize kim gülümseyecek?

Ya da Nurullah Genç’in “Nereden Bileceksin” şiirinde dediği gibi:

(….)

Nereden bileceksin, şehrin sokaklarında

Kaybolan ışıkların gözlerim olduğunu

Her seher yüreğimde açan karanfillerin

Her akşam ellerimde sararıp solduğunu

Nereden bileceksin..

(….)

Not:Yazımda geçen hikâye ve kişiler gerçektir.

Yazarın Diğer Yazıları
27/11/2021 09:07
24/11/2021 00:24
20/11/2021 00:01
13/11/2021 00:01
06/11/2021 00:01
16/10/2021 09:33
25/09/2021 00:01
18/09/2021 00:01
07/09/2021 00:00
04/09/2021 00:01
28/08/2021 00:01
Yorumlar

  1. Celal ATİK dedi ki:

    Sevgili dostum. Bizimde kulaklarınızı çınlattın. … Ne güzel günlerdi. Dostça. Samimi, karşılıksız. Emeğine, kalemine sağlık. Dostça, sevgiyle kalın… Sağlıcakla…

  2. Süleyman ATÇIOĞLU dedi ki:

    Teşekkürler sayın başkanım. Yazılarınızla sadece pasımızın değil yüreğimizin de arınmasına vesile oluyorsunuz. Allah’ım cümle Müslümanlardan razı olsun.

  3. Ali KOCABAŞ dedi ki:

    Çok teşekkürler başkanım. Doğru tespitler. Maalesef buralarda büyük şehirlere benzemeye başladı yavaş yavaş…

  4. Ali KİRTİ dedi ki:

    Evet sayın başkanım günümüz dünyası insanları daha da yalnızlığa itmekte. Gündelik koşuşturmalar, bireysellik, gelişen teknolojik imkanlar, yaşanılan olumsuz tecrübeler insanın sosyal çevresini daraltmasına sebep olmakta. Bu durum kırsalda çok yoğun olmasa da büyük şehirlerde kaçınılmaz bir durum. Sağlıcakla.

  5. Yasin VURAL dedi ki:

    İbre tersine dönebilir başkanım….tekrar köye/kırsala dönüş olursa şaşırmam.

  6. Turhan AKKURT dedi ki:

    Ağabey SEN yine de şanslısın… en azından YALNIZ olduğunu BİLEN lerdensin

  7. Burhan ÇAĞLIOĞLU dedi ki:

    Emeğinize sağlık hocam Maalesef insanlarımız biraz daha rahat bi yaşam veya sizin gibi görev gereği büyük şehirlere gidiyor. Hayalindeki hayatı ne kadar buluyor bilinmez ama kaybettikleri sadece kendi kaybı değil toluma bir kültür olarak kalıyor maalesef

  8. Recep ÖZCAN dedi ki:

    İnsan yığınları içinde yalnızlığı Dünya ya fazla daldığımız için yaşıyoruz , kaleminize sağlık .

  9. Aytekin GİRGİN dedi ki:

    Bütün çıplaklığıyla ve bir o kadar doğru bir anlatım olmuş ki. Yalnız yaşıyoruz kalabalıklar içerisinde.

  10. Adil GEZER dedi ki:

    Güzel bir tespit Hocam. Çok şey kaybettik Artık insanlara selam vermeye korkar olduk. Selam verince, rüşvet zanneden mahluklar türedi. İnsanlık nere gidiyor. Allah hayretsin.

  11. Ahmet KALINSAZLIOĞLU dedi ki:

    Bu illetle birlikte hayat tamamen dayanılamaz hale geldi. Bu süreçte kim bilir neleri kaybediyoruz.

  12. Mustafa ÖZTÜRK dedi ki:

    Değerli başkanım gerçekten yine güzel bir yazı yazmışsın tebrik ediyorum. Elbette büyük şehirlerin kültürümüzden, geleneklerimizden her şeyden önce çok önem verdiğimiz insancıl değerlerimizden birçoklarının üstüne bir örtü çekerek örttüğünü, ne yazık ki Büyükşehir’in yaşattığı Tempo için de aklımıza bile getirmeden günümüzü ,aylarımızı hatta yıllarımızı tüketiyoruz.

  13. Metin ILGAZ dedi ki:

    Aynen öyle ama büyük şehirden de vazgeçemiyoruz…

  14. Ali AÇAR dedi ki:

    Sayın başkanım Elhak hepsi çok doğru. 80 li yıllarda okurken gerek coğrafya gerek tarih (sosyal bilgiler) Derslerinde köyde yaşayanlar nüfusun ‘%85 ini oluşturuyor idi. Zaten ülke nüfusumuz 45-50 milyon civarında idi. Bugün köyde yaşayanlar nüfusun %15 ini oluşturuyor. Tabiki devran dönüyor yeni komşular yeni medeniyet unsurları çalışma alanları, Sanayi bölgeleri, gelişen teknoloji vs. eskilerden ne kaldı dostum. İçimiz cız ediyor. Özlüyoruz eski hayatımızı ama tarih acı bir gerçektir hep ileriye doğru gerçekleşir. Geriye dönük tarih işlemez. “Eski geçmişte kaldı bugün yeni şeyler söylemek lazım.” Muvacehesinde son söz: 2018 yılında İstanbul’dan Anadolu’ya göç edenler ile Anadolu’dan İstanbul’a göç edenlerin sayısından birazcık fazla iken 2019 yılında bu sayı yaklaşık 50 bin civarında gerçekleşmiştir. Umut ediyorum ki 2020 yılında 100 bin civarında olmasını bekliyoruz. Yazınız için harika çok beğendim Allah’a emanet olun

  15. Adnan ÇELİK dedi ki:

    Güzel günlerdi. Ancak o heyecanı açılmış yeni ufuklara taşıyabilmek, Yeni Selçuk Bayraktar’lar yetiştirebilmek çok daha güzel olacak İnşaAllah.

  16. Şakir UÇAR dedi ki:

    Büyükşehir kültürünün kaybettirdiği değerler üzerine çok mütalaalar yapılabilir başkanım. Kıyamet alameti olarak bilinen birçok problemin sebebi olsa gerek bu şehir kültürü. Aynı binada oturan insanların birbirlerinin cenazesinden, düğününden vb. haberi bile olmuyor artık. Rabbim sonumuzu hayr eyleye….

  17. Ahmet KAVGACI dedi ki:

    …Bu şehir şehirlerin hayırsızıdır, Toprağı suyu değişmeli. İnsanı insanların uğursuzudur, Sonuna kadar dövüşmeli…

  18. Abdulbaki AKGÜN dedi ki:

    Yaşayanlar ,mezardakilerden daha yalnız.